Augnablik án titils

Syngjandi vakna
óskabörnin sem einlægt
sofna syngjandi. 

 

Suðrið færir mér
vorið kátt með fjaðraþyt
hrossasælugauks.

 

Svo hugsunarlaus
handlék ég pennann áðan.
Nú leita ég gorms.

 

Kötturinn eltir
svartþröstinn kringum runnann.
Ég elti köttinn. 

 

Óþörf ferðalög
mannanna ræðir mosinn
við lofthjúp jarðar.

 

Snjórinn er kominn
að kveða burt lóuna.
Hún pípir á það. 

 

Í eyrað berst krí.
Söngvakeppni evrópskra 
varpstöðva hafin.

 

Frelsarann trompar
flórgoðapar sem taktvisst
dansar á vatni.

 

Upp um firnindin
leiðbeini ég túristum.
Heima villist ég.

 

Árfarvegurinn
uppþornaður eins og jól
á miðju sumri. 

 

Fjallið Skaldbreiður
má vera þar sem það er.
Ég fer ekki fet.

 

Alltaf jafn óvænt
fýkur Máríuerla
í blankalogni.

 

Andvarinn vefst mér
eins og silkimjúk slæða
um herðar og háls.

 

Huldukonunni
finnst gaman að vera til
í þykjustunni.

 

Ég klæðist engu
nema fínofnum blænum
og náttleysunni.

 

Súla í kasti.
Ég á mínum daglegu
hugmyndaveiðum.

 

Hálfa söguna

segir bleikt krakkareiðhjól 

í miðjum læknum.

 

Konuna sem sest
hrellir eftirliggjandi 
dropi á setu.

 

Í fjarska jökull.
Óstöðvandi sólarlag.
Við stöndum saman.

 

Sjóðheit borgarstétt
lætur mig aldrei gleyma
svalanum heima.

 

Vörubílstjóri
með enga hönd á stýri
reykir og smessar.

 

Heppna fiðrildið
flögrar um engið og sest
á rétta stráið.

 

Hér í Corfino
gladdi það mig að haninn
gól á íslensku.

 

Fátt segir af mér
en áðan sá ég plómu
detta af trénu.

 

Með rótarhöndum
heldur tréð í jörðina
sem annars fyki.

 

Hreina framrúðan
sem vekur gleði okkar
boðar ferðalok.

 

Ertu með lykla? 
Ertu með allt sem þú þarft?
Ertu með? Ertu?

 

Vindinum býður
örlátt kirsuberjatréð
gullnu laufin sín.

 

Þú hringdir um nótt.
Ætlaðir að hengja þig.
Næst hringdi konan.

 

Jafnvel þótt rigni
mætir haustið í skóginn
og kyndir sitt bál.

 

Þegar við mætumst
ert þú með háu ljósin.
Þá blikka ég þig.

 

Við sköfum að vild
svo lengi sem framrúðan
samþykkir kortin.

 

Inní þokunni
á minn óljósi grunur
lögheimili sitt.

 

Nóvembersólin
bankar á svaladyrnar

og tælir mig út.

 

Hamingjan sanna!
stjörnur á himni og við
á leið útí pott.

 

Starrinn í trénu
hermir eftir lóusöng
á svarta morgni.

 

Mér líður svo vel.
Loksins þögn á Íslandi.
Áramótaskaup.

 

Himininn stundi
lengi eftir að loka-
flugeldurinn sprakk.

 

Hér lengir daginn
og um leið vaknar flugþrá 
á suðurhveli.

 

Grimmur morguninn
gefur mér eina stjörnu
fyrir viðleitni.

 

Snjór yfir öllu
og ekki létt að eygja
hvítu hrafnana.

 

Í himnaveislu
býðst mér hann fullþroskaður
osturinn hvíti.

 

Yfir þrúgandi

skýrslur um hlýnun jarðar 
fellur hvít lygin.

 

Jafnvel baðviktin
virðist gera lítið úr 
áhyggjum mínum.

 

Hart eldhúsgólfið
dregur aftur í efa
óbrjótandi glas.

 

Í vatnsfötunni
speglast ský en himinninn
róar mig heiðskír. 

 

Yfir húsþökin
dreifir hreinskilinn morgunn
gagnsæu logni.

 

Á maga þinum
vekja leitandi fingur
gamalt kitl til lífs.

 

Hvergi ský að sjá
svo ekkert skýrir dropann
sem féll á ennið.

 

Á minjasafni 
ber gömul fóstra mín fram
óendanleikann.

 

Nú er sem vori
þegar janúarsnjórinn
brumar á greinum.

 

Lesarinn ungi
setur nýja tímareim
í gamla ljóðið.

 

Jaxlarnir mínir
þóttu mestu hörkutól.
Samt lifi ég þá.

 

Poppið að klárast
en niðri á botninum
finn ég salt lífsins.

 

Ég snýst um jörðina.
Jörðin snýst um sólina.
Sólin snýst um mig.

 

Enginn ábót býðst.
Þaulsætinn drekk ég rótsterkt
loft úr bollanum.

 

Syngjandi sofna
óskabörnin sem einlægt
vakna syngjandi.

Pin It on Pinterest

Share This