Alls konar utanbókarljóð

Ljóð sem af ýmsum ástæðum hafa ekki ratað í bækur má lesa hér fyrir neðan. Þetta eru alls konar ljóð um allt og ekki neitt, sum eru örstutt og önnur langar þulur. Elstu ljóðin eru frá því fyrir 1974 en þau yngstu frá 2018. Hægt er að ferðast aftur í tímann með því að skruna niður síðuna en nokkrar skáletraðar millifyrirsagnir á leiðinni gefa vísbendingar um það hvenær ljóðin voru ort.

 

Stök ljóð frá seinni árum

 

Fingurkossar og bros

Oft á daginn blikkaði hann stelpurnar í mötuneytinu
snérist á hæl og þóttist elta þegar einhver þeirra
gekk framhjá, sendi þeim fingurkossa og bros
en í kvöldmyrkrinu smaug hann yfir til mín
lagði varir sínar upp við eyra mitt
og hvíslaði að mér ævintýrum
sem hann náttblindur las
með næmum fingurgómum af húð minni.

Við áttum góða stund og hlógum okkur upp úr pískrinu
ef fingur tipluðu undir sængina
til að finna blettinn
sem alltaf lætur koma sér á óvart og kitlar.

Hann mátti gantast við stelpurnar allan daginn
svo lengi sem stundin var okkar á kvöldin.

Það var haust. Það var vetur. Það var vor.
Allt í einu segir hann upphátt: Hættum
þessu, komum, göngum saman út
leyfum öllum að sjá okkur leiðast um bæinn.
Ég óttaðist strax að aldrei framar yrði stundin okkar.
Ég hikaði — og sá hann síðast hverfa inn í glaðværan hóp.

Enginn veit hvort húð mín geymir lengur ævintýri.
Enginn gefur þeim rödd með hvísli í myrkrinu.
Enginn les úr mér merkingu á kvöldin.

Stundum er eins og ég finni hvernig fingur
tipla kringum varir mínar
niður eftir hálsinum
og yfir um vinstri öxlina uns ég hristi þá af mér.

Aftur sé ég það fyrir mér þegar hann hverfur inn í hópinn.
Aftur snýr hann sér við til að senda mér fingurkoss og bros.

 

Ljóðið mitt um Óra-Móra

Volgur nálgast mig lifandi dauðinn
nálgast mig másandi farðu, já
nei kondu
farðukondu jánei
þú ert vinur minn óvinur minn.

Hann eltir mig lifandi dauðinn
fylgir mér hvert sem ég fer
veit hvert ég ætla og mætir á undan
svo oft virðist mér eins og ég elti hann.

Ég skýst út í búð og hann er þar, fer inn
á síðu hjá vini og hann er þar, mæti
á lokaða fundi og þar er hann líka.

Mér fylgir lifandi dauðinn
móri með volga óra
mér fylgir hann Óra-Móri.

Ég sný mér í austur, sný mér í vestur,
vil skipta um skoðun, skipta um rás.

Ég reyni að sofna, reyni að vakna
reyni að muna, gleyma, muna og gleyma
þrái að hverfa og gleymast en gleymist aldrei
augnaráð mitt þráir mórinn
sem nærist á athygli minni
hann andar á gluggann, juðar við dyrnar
uns ég drösla mér frammúr til að horfa á hann.

Talaðu þegiðu, hvæsir mórinn.
Þegiðu talaðu, másar mórinn.

Ég man varla lengur hvað mér býr í brjósti
man bara másið og hvæsið úr móra
það hermi ég eftir honum
og segi fátt annað
það kemur mér til að reiðast
en þegar ég reiðist þá sefast loks Móri
þá líður mér betur, þá lætur hann mér líða betur.

Lifandi dauður með órana volgu
fylgir mér móri
fylgir mér Óra-Móri.

 

Þrálátt höfuð

Ég er höfuð á stalli, þrálátt
og þungbúið höfuð
í samkvæmi glettinna sýningargripa.

Nei. Ég ætla mér annað hlutverk í dag.
Yfirgef þetta mitt höfuð og stallinn.
Voki utan húss og skima inn.
Voki innan húss og skima út.

Ég leita nýrra sjónarhorna en höfuð mitt stendur samt ávallt
milli mín og einhvers fyrir innan
milli mín og einhvers fyrir utan
útlínur þess ber ýmist við vegginn í roðagylltri stofu
eða við himin með ólgandi stjörnum og þokum.

Lygni ég augum dregur mig að sér málverk í rökkvuðum sal.
Burt úr myndfletinum hefur forsjónin skorið mannshöfuð.
Við mér gapir svarthol
myrkvað af angist og tómi
sem sogar allt til sín og eignar sér merkingu alls.

Þá stíg ég enn og aftur út fyrir mig.
Stend annars hugar utan við mig
heyri ljósið tifa
finn angan þess snerta við mér.

Ég veit ekki hvað eða hvar ég er
né hvaðan ljósið kemur
en útundan mér sé ég skugga af höfði á veggnum.

 

Madonna í Keflavík

Á málverki í safnaðarheimilinu kannast ég við landslag
stórgrýtta fjöru, klettana, víkina fyrir utan og nes
eða eyju í fjarska en fremst er þó vör
þar sem bátum var lent á fyrri öldum og tímum.

Í vörinni sjást fiskar en enginn bátur. Þar situr
rauðhærð kona í roðagylltum serk
með pattaralegt barn í kjöltunni. Hver
skyldi hún vera þessi kona með barnið?

Safnaðarheimilið svarar án þess að segja neitt.
Þú sérð líklega að þetta er hún María
sem hefur ferðast hingað
yfir ótal lönd og gegnum aldir alda
með drenginn sem átti að frelsa heiminn.

Mér finnst eins og ég þekki þessa Maríu.
Hún er ekki niðurlút, beygð.
Hún ber höfuðið hátt, þessi María.

Getur verið að þetta sé allt önnur María
kona af Miðnesinu eða úr Breiðafirði
sjókona, kona sem réri
komin á speypirinn
og fæddi svo ef til vill barn sitt í vörinni?

Hennar saga var hvergi skráð, enginn
trúði því að hún hefði róið
enginn trúði því að hún gæti róið
en hún réri nú samt og situr í vörinni með aflann.

Á vegg í safnaðarheimili hangir málverk af konu með barn
umhverfið segir mér að konan sé móðir
og barnið í kjöltu hennar drengur sem átti einn að frelsa heiminn.

Ég veit ekki hvað skal halda. Stundum finnst mér
hafa dregist nokkuð að frelsa þennan heim
en ég veit að hann verður ekki frelsaður
nema barnið í vörinni geri það.

Heimurinn verður ekki frelsaður nema við trúum
nema við trúum því að barn konunnar geri það
nema við trúum því að barn konunnar sé dóttir
sem geti margt
og geti líka frelsað heiminn.

Heimurinn verður ekki frelsaður
nema myndin í safnaðarheimilinu fái nýja túlkun.

 

Líkar

Ástarljóð á tímum samfélagsmiðlanna

Mér líkar við mig. Mér líkar
við þig. Mér líkar við mig
þegar mér líkar við þig.

Mér líkar við mig
þegar líka þér
líkar við mig.

Mér líkar við þig
þegar þér líkar við mig.
Mér líkar við þig þegar mér líkar við mig.

Þegar mér líkar við þig líkar mér
líka við mig. Þegar mér líkar við mig
líkar mér líka við þig.

Mér líkar líka að þú snertir mig líka.
Mér líkar líka að ég snerti þig líka.

Þér líkar líka að ég snerti þig líka.

Mér líkar að þér
líkar að ég

snerti þig líka.

Mér líkar að þér líkar að mér líki við þig.
Þér líkar að mér líkar að þér líki við mig.

Mér líkar vel að þér líkar vel.
Þér líkar vel að mér líkar vel.

Mér líkar vel. Þér líkar vel.

 

Ljóð til Vilborgar

Það stóð hús í hjarta borgarinnar
í Vonarstræti
alveg við Tjörnina
með Alþingishúsið í bakgarðinum.

Þar í risinu bjuggu Vilborg og Þorgeir
og synirnir tveir.

Í kjallaranum var þvottahús.

Einn daginn var Vilborg í kjallaranum
með yngri soninn. Allt í einu
verður henni litið upp frá suðupottinum
og sér að drengurinn var hlaupinn út.

Allt vill út í heiminn
Börn vilja sleppa út í heiminn.
Hugsanir vilja sleppa út í heiminn.
Ljóð vilja sleppa út í heiminn.

Vilborg elti soninn.
Sá hann hverfa fyrir hornið á Alþingishúsinu.

Hún hljóp á eftir drengnum fyrir hornið
og þá mætir hún hópi virðulegra karla
hersingu ráðherra
með forsetann í broddi fylkingar.

Hún mætir þeim ein
í klassískum klæðnaði kvenna
sem stunda þvotta í kjallara.

Eitt hikandi augnablik —
uns forsetinn heilsar
einkar mektuglega
og tekur ofan
og fyrst forsetinn heilsaði
tóku þeir allir ofan, herrarnir.

Allir höfðingjar taka á endandum ofan
fyrir skáldinu
fyrir móðurinni
fyrir þvottakonunni

Vilborgu
skáldi í Vonarstræti.

 

Ítrekuð leit

(Hugsað til Þorsteins frá Hamri)

Enn og aftur byrja ég að leita, fletti

ritsafninu, skima frumútgáfur
einstakar bækur, man ekki
titil en sérstök áhrif, eitt
ljóð og umgjörð þess
sé fyrir mér bókstafi, orð
síðuna þar sem ég þóttist standa hann að verki.

Ég stóð hann að verki
í ljóði sem virðist horfið.

Núna leggur efinn mér orð í munn og spyr:
Var það örugglega skáldið sem gægðist
hálf skömmustulega
yfir öxl þessa ljóðs sem þú ætlar hvergi að finna?

Hvers vegna þessi ítrekaða leit mín?

Hver ætti glæpurinn að hafa verið
annar en þrá
eftir merkingu og lífi?

Ég held áfram að fletta, kem enn
og aftur að sömu síðu, finn
aldrei sama ljóðið, finn
nýja vísbendingu
teikn sem ég sá ekki áður.

Þannig sinni ég minni köllun
leit að hverju því
sem ekki er hægt að finna.

 

Úrslit í litlu kaffistofunni

Feðgar í fótbolta. Sigurlið Íslands.
Markakóngur efstu deildar.
Flest mörk í landsleik.

Gamlar ljósmyndir og textar á veggjum
gefa á mig minnisverð augnablik
úr sögu knattspyrnunnar.

Fagnaðarlæti óma frá hverri mynd
en þögn umlykur portrett
af ungum manni
sem horfist í augu
við glottandi gesti kaffistofunnar.

Textinn undir myndinni ögrar viðstöddum
hér í stofu afrekanna:
Fyrsta sjálfsmarkið í landsleik!

Var þetta þá afrek þessa unga manns?

Mig langar til að þrusa bollanum í myndina.
Þetta er myndin af mér.
Þetta er myndin af öllum þeim
sem ítrekað skora sjálfsmark og tapa alltaf.

Ég róast þegar konan í afgreiðslunni býður ábót.

Hver og einn þarf að horfast í augu við heiminn
gangast við sjálfum sér
og verkum sínum
hvort sem þau teljast afrek eða ekki.

Maðurinn með sjálfsmarkið skal vera hetjan mín.

 

Lina Dardonah

Hún fetar sig um laskað hús
með bangsa í fanginu, lítil stúlka.

Í fjarlægum stjórnklefa
situr ungur karl
með krullur niður vangana
maulandi súkkulaði og snakk.

Deyi fólk þá getur það sjálfu sér um kennt.
Íbúum er alltaf ráðlagt að yfirgefa húsin.

Þeir segja mér ekkert fyrir verkum
möglaði faðir úti á stétt
en þegar árásirnar hófust
var þó enginn eftir innandyra
nema kannski bangsi með ofsalega rauð eyru.

Herveldið tortryggir ásýnd vanmáttarins
fjölbýlishús gæti verið bækistöð skæruliða
leikskólabarn gæti verið dulbúinn vígamaður.

Eftir aðgerðir dagsins hófst leit í rústum
og tólf ára stúlka, Lina Dardonah
náðist á mynd
þar sem hún stígur varfærin
yfir mulning úr hrundum veggjum:
Hún heldur á bangsa með ofsalega rauð eyru.

Herveldin ætla sér víst aldrei að drepa börn.
Hvar ert þú núna, Lina?
Þú sem fannst huggara í rústunum. Lifir þú?

Lina Dardonah
lítil stúlka
með bangsa í fanginu
með ógnvekjandi bangsa í fanginu.

 

Ljóð til minningar um Nika Begades

Ég hendi mér í fossinn, sagði Sigríður í Brattholti.
Um leið og þið farið að virkja í þágu gróðans
þá hendi ég mér í fossinn.

Ég vil ekki lifa ef allt á að snúast um auðinn.
Ég vil ekki lifa ef trú mín á landið brestur.

Hver á þennan foss? Hver á þetta land?
Hver hefur réttinn til vonar?
Hver ræður því hvar ég á heima?

Rífum niður girðingar, sagði Sigríður í Brattholti.
Látum fossana fossa
látum árnar flæða.

Land úr landi fer Sigríður í Brattholti
í ungum líkama
og fer í fossinn
hendir sér í fossinn.

Sigríður í Brattholti hendir sér í fossinn.

 

Þverstæða á vígvellinum

Bara þverstæður blómstra á vígvellinum.

Þegar vondi foringinn heimtar framsókn
fjölgar sífellt liðhlaupum
uns herinn þurrkast út.

Þegar góði foringinn heimtar framsókn
vilja fleiri ganga í herinn
og stríðið heldur áfram.

Er vondi foringinn þá góður?
Er góði foringinn þá vondur?

 

Tvístígandi vor

Nú eru liðnir þrír dagar
síðan fréttastofan talaði við hagfræðing.

Tekst mér að lifa sumarið af?

 

Boðorð undir fjögur augu

Þú skalt heiðra.
Þú skalt virða.
Þú skalt heiðra og virða föður þinn.

Þú skalt hlýða. Þú skalt.

Leyfðu mér nú að sjá þig brosa.
Þú mátt brosa.
Brostu.
Það verður leyndarmálið okkar.

Þú skalt ekki kjafta frá.
Þú skalt ekki búa neitt til.

Þú skalt ekki blaðra í ógáti.
Þú skalt ekki slúðra um föður þinn.

Þú skalt ekki segja neitt.
Þú skalt ekki tala.
Þú skalt ekki.
Þú skalt ekki vitna gegn föður.

 

Sjö tilbrigði við Jökulsárlón

1. Jökulsárlón

Það er fjarri mér að líkja jökunum við dauðann
þar sem þeir lóna í vatninu
og bíða þess eins að bráðna.

Þeir eru miklu frekar eins og lífið
með öll sín forgengilegheit.

2. Jökulsárlón

Innan úr sterílbláum hveflingum jakanna
sem mara í lóninu
endurómar dropatal.

Þessir jakar eru aldagömul rigning
sem aftur er byrjuð að falla.

Það toppar ekkert aldagamla rigninginu
svo varla er hægt biðja um neitt meira
nema kannski snjóinn
sem féll í fyrra.

3. Jökulsárlón

Það andar köldu frá jökum
sem líða daufdumbir um lónið.

Þeir minna mig á dauðann
segir vinkona mín.

Það finnst mér skrýtið, segi ég.
Mig minna jakarnir á lífið
þeir eru að leysast upp
þeir minna á allt sem hverfur.

Þannig er einmitt dauðinn
segir vinkona mín
dauðinn
hann er einmitt lífið.

Ekkert fleira þarf að segja
við Jökulsárlón í dag.

4. Jökulsárlón

Jakarnir dreifa sér um lónið
líkt og trúðar í hringleikahúsi
sem veltast um
og hrekkja í djóki
áhorfendum til skemmtunar.

Þeir eru áþekkir þessir trúðar á lóninu
þessir jakar í hringleikahúsinu
aldrei er þó neinn
alveg eins og sá næsti.

Þetta er enginn staður fyrir börn.

Það er eins og þeir hlægi á lóninu
eins og þeir gráti á lóninu
lifandi dauðir trúðarnir
en ekkert heyrist í þeim allan daginn
fyrir yfirgnæfandi áhorfendaskaranum.

Þegar kvöldar má heyra illsku og íshjarta slá.

5. Jökulsárlón

Jakarnir silast um lónið.

Tilgangslausir
og merkingarlausir
silast jakarnir um lónið.

Líkir mér og líkir þér
silast jakarnir um lónið.

Tilgangslausir eins of lífið
merkingarlausir eins og dauðinn
silast jakarnir um lónið.

Jakarnir silast um lónið.

6. Jökulsárlón

Mér hryllir við þér nafnlausi jaki
sem nálgast mig í súldinni.

Ekki vildi ég eiga þig sem elskhuga
nema þú værir dauðinn sjálfur
kysstir einn koss og búið.

Þú ert alltof mikið eins og lífið
sendir svala fingurkossa
þar til setur að mér hroll.

7. Jökulsárlón

Ef ég er eitthvað einsog
þá er ég einsog jaki
sem lónar í lóninu.

Það er meira til af mér
en eitt erindi á yfirborðinu.
Undir niðri er ég miklu meiri.
Undir niðri er ég miklu miklu meiri.
Undir niðri er ég miklu miklu miklu meiri.

 

Eitt oggolítið ljóð

Mínar þungu brúnir
hélt ég að væru
óhagganlegar
uns hið óvænta gerðist í dag

eins og ekkert væri
lyfti þeim upp
eitt oggolítið barn.

Ómálga kennir barnið mér lexíu dagsins.

Ekki þarf mikið og margt
til að lyfta mér upp

alvöruna gerir léttvæga
eitt oggolítð barn
sem horfir á heiminn með spékoppa tvo.

 

Litlu skrefin

Talaðu við mig um vonina
um litlu skrefin
um gönguna
um dansinn.

Talaðu við mig um börn og framtíð.

Segðu mér frá börnum
í framtíð
og framtíð í börnum.

Talaðu við mig um vonina. Nei.
Syngdu um vonina.

Syngdu um börnin
um litlu skrefin
upphaf ferðalags einnar mannveru
áframhald ferðalags heillar plánetu.

Syngdu úr mér skömmina
aðgerðarleysið
og kvíðann.
Ég vil taka litlu skrefin.

Kenndu mér að ganga von.
Kenndu mér að dansa von.

Dansaðu við mig framtíð og von.

 

Leikrit um stelpu og strák

Það var leikrit um stelpu og strák.

Stelpan fór að leika strák
en strákurinn að leika stelpu.

Síðan fóru þau að leika saman
strákurinn, sem stelpan lék
og stelpan, sem var leikin af strák.

Þannig leið fyrsti þáttur og þau vissu ekki neitt.
Hún vissi ekki að hann, sem lék stelpu, var strákur.
Hann vissi ekki að hún, sem lék strák, var stelpa.

Í næsta þætti vildi stelpan, sem lék strák, breyta til.
Hún ákvað að leika strák, sem væri að leika stelpu.

Óvænt vildi strákurinn, sem lék stelpu, líka breyta til.
Hann ákvað að leika stelpu, sem væri að leika strák.

Þannig var allt leikritið og engan grunaði neitt.
Það var stelpa sem lék strák sem lék stelpu.
Svo var strákur sem lék stelpu sem lék strák.

Svo var líka stelpa og hún lék strák sem þóttist vera strákur.
Svo var þarna strákur og hann lék stelpu sem þóttist vera stelpa.
Svo var önnur stelpa og hún lék stelpu sem þóttist vera stelpa.
Svo var annar strákur og hann lék strák sem þóttist vera strákur.

Þetta var leikrit um stelpu og strák.
Stelpan fór að leika strák
sem þóttist vera stelpa
og strákurinn að leika stelpu sem þóttist vera strákur.

Þannig var leikritið og engan grunaði neitt.
Þannig var lífið og enginn vissi neitt.

 

Ýmsar þulur 2009 – 2019

Sálumessa yfir skotmanni

Ég bið ekki neinn um að miskunna mér
og alls ekki þig
sem ef til vill hlustar
ég veit ekki hvort þú ert til
ég bið hvorki þig né aðra að miskunna mér eða honum.

Ég veigra mér við að nefna nafn hans.
Ég verð samt að nefna nafn hans.
Hann skal ekki taka nafnið með sér í dauðann.

Ég þekki Ómar sem reiðist stundum.
Ég þekki líka Ómar sem brosir og hlær.
Ég þekki enn annan Ómar sem grætur og kvíðir.

Margir skulu áfram heita Ómar.
Margir elskulegir menn skulu heita Ómar.

Ómar sem drap er dáinn og búinn að vera
hann er ekki lifandi, þarf ekki hvíld
hann þarf enga miskunn, hann þarf enga náð.

Það er fátt hægt að segja um líf hans og störf.
Hann hefði getað drepið fleiri.
Hann hefði getað drepið færri.

Hann hefði getað skúrað gólfið
eða starað á vegginn í átta tíma á dag
og reynt að lesa merkingu úr graffinu.

Hann hefði getað feisað tilgangleysið en valdi að skjóta fólk.
Hann hefði getað skúrað gólfið en valdi að skjóta fólk.

Ræfilstuska. Aumingi. Ógæfumaður.
Skotmaður. Morðingi. Terroristi.

Það vantar ekki titlana sem honum geta hlotnast dauðum.
Þú
þarft ekki að hefja hann upp.

Hann skaut, hann drap, hann myrti.

Sumir segja, drap til að komast í himnaríki.
Aðrir segja, drap og þá fer hann til helvítis.

Sorrí, segi ég. Hann er dauður og fer ekki neitt.
Það er ekkert himnaríki nema þetta jarðlíf
og það er ekkert helvíti nema þetta jarðlíf
þar sem við nuddumst hvert utan í annað og þurfum að skúra gólf.

Sál hans fer aldrei á flakk. Hann kemur aldrei aftur.
Það kemur annar.
Það koma aðrir.
Það hermir alltaf einhver eftir öðrum.

Það veist þú sem ef til vill hlustar.
Allt þetta veist þú sem ef til vill hlustar og fylgist með.

Ég man eftir fréttum af þeim sem kom sér fyrir í turni
og skaut á fólk sem gekk um háskólalóðina.
Hann var fallisti, fugl sem engin skildi
eða allir höfðu gleymt
en skáldin túlkuðu gjörðir hans:
Hvert skot var spurning: Er ég, er ég til?

Hver og einn sem dó þann dag gaf ekkert svar
en síðan hafa skotmennirnir verið svo margir
að enginn nennir að gefa verkum þeirra skáldlega merkingu.

1986 skaut og drap starfsmaður póstsins í Oklahoma 14 manns á vinnustaðnum.
1987 skaut annar maður 16 manns til bana á litlu markaðstorgi í Englandi.
1989 skaut maður í tækniskólanum í Montreal níu manns og sjálfan sig að auki.
1999 mættu tveir í skólann sinn í Colorado og skutu 12 og drápu og sjálfa sig á efir.
2002 mætti einn í skólann sinn í Þýskalandi og skaut 12 kennara og tvo nemendur.
2007 skaut einn og drap átta í finnskum framhaldsskóla.

Það var varla liðið ár þegar annar í sama landi skaut tíu manns í verkmenntaskóla.
Ári síðar skaut maður sem vann hjá olíufélagi í Azerbaijan tólf vinnufélaga.

Skot hafa enga skáldlega merkingu.
Skot hafa enga trúarlega merkingu.
Skot hafa enga pólitíska merkingu.

Gleymum ekki þeim sem drap og gat ekki drepist sjálfur.
Þeim sem skaut og drap 69 unglinga úti á eyju.
Ég annast hann alla daga.
Ég færi honum matinn.
Ég heyri hann kvarta.
Það er mitt líf.
Ég skúra gólfið og annast hann alla daga
stari á vegginn í átta tíma á dag og reyni að lesa merkingu úr graffinu.

Bara tilgangsleysið réttlætir tilveru skotmannsins.

Hann hefði getað drepið fleiri.
Hann hefði getað drepið færri.

Ég veit ekki hvort þú hlustar.
Ég veit ekki hvort þú býrð
í næsta eða þarnæsta húsi
veit ekki hvort þú vilt leika guð og skjóta.

Ég veit ekki hvort þú ert til en hræðist þig samt
þess vegna verð ég að tala
en ég bið þig ekki um miskunn
og hann sem drap þarf enga miskunn, hann þarf enga náð.

Hann gat ekki feisað tilgangsleysið og valdi að skjóta fólk.

Við sjáum bara tilgangsleysið en gætum reynt að skúra gólf.
Við sjáum bara tilgangsleysið en gætum reynt að skúra gólf.
Við sjáum bara tilgangsleysið en gætum reynt að skúra gólf.

 

Andvökusenna 

(Þula fyrir tvær hendur og höfuð manns )

Segðu mér söguna aftur
þá sem þú sagðir í gær
um kvíðafullu veruna
með undarlega höfuðið og hendurnar tvær.

Það var einu sinni vera sem átti sér athvarf í kompu
innan í kúlu sem þeyttist um geiminn
hún lá undir sæng, undir þykku teppi
lá undir feldi og gat hvorki vaknað né sofnað.

Veran var maður og maðurinn var ég, en samt ekki ég
ég er leikari sem leikur þennan mann, trúður að segja sögu.

Þetta er saga um veru sem vissi ekki hvað hún átti af sér að gera
veru sem hafði einkum höfuð og hendur til að skemmta sér við.

Uppúr leiðindum hrópaði veran: Hægri hönd, hægri hönd, hvar ert þú?
Í myrkinu tautaði veran: Vinstri hönd, vinstri hönd, hvar ert þú?
Síðan hlúði hún með höndunum að viðkvæmum gróðri.
Hún mótaði með þeim leirker, hlóð með þeim hús og smíðaði tæki.

Þegar maðurinn lék við hvern sinn fingur var gaman í kompunni hans.
Þumalputti, þumalputti, hvað finnst þér um ástand og horfur?
Langatöng, langatöng, hvernig líka þér straumar og stefnur?
Þá kom lilli putti spilleman með stríðni og spurði: Hver var að prumpa?

Oft fer dagurinn út í hreina vitleysu svo höfuð og hendur hlæja.
Enginn hlær samt þegar kemur að skrýtnasta ævintýri dagsins.
Það var einu sinni slys sem var ekki neinum að kenna.
Það var einu sinni mannshönd sem startaði vél.
Síðan startaði mannshöndin hundrað þúsund milljón vélum.

Þetta var ég, en samt ekki ég.

Það var gaman að lifa og vélarnar gátu endalaust unnið.
Þær fengu fæðu sem gaf þeim kraft
en fæðan olli vindgangi líka
svo vélarnar þurftu að prumpa.
Þegar vélar prumpa verður lyktin svo vond.
Þegar vélarnar prumpa verður loftið þyngra
leggst yfir allt og alla eins og þykkasta teppi
undir teppinu magnast svækja og hiti uns varla er hægt að anda.

Loft. Loft, hrópaði maðurinn inni í kúlunni
hrópaði maðurinn undir feldinum. Gefið lífsanda loft.

Hvað er hægt að gera? spurði höfuð mannsins
Vélarnar verða að prumpa minna.
Gefum vélunum annað að borða svo þær prumpi minna.

Höggvum færri tré og ræktum fleiri svo lyktin batni.
Lyktin af blöðunum grænu gerir loftið betra.

Þumalinn tautaði: Ég hlusta ekki á neina vitleysu.
Langatöng baulaði: Hér er sko allt í þessu fínasta lagi.
Baugfingur þusaði: Það er best að hver treysti á sjálfan sig.

Þegi þú, þumall, sem aldrei lest á umbúðir.
Þegi þú, langatöng, sem snattast um á bensínháknum.
Þegi þú, baugfingur, sem aldrei vilt borða lífrænt ræktað.

Hægri hönd, hægri hönd, hvar ert þú?
Vinstri hönd, vinstri hönd, hvar ert þú?

Það var einu sinni par sem lá í grasinu
andaði að sér fersku sumri
og kysstist í sólinni.
Það flaug þröstur hjá og settist á grein.
Það var einu sinni skógur.
Það var einu sinni tré.
Þar söng einu sinni þröstur og aldrei meir.

Það var einu sinni mannshönd sem gróðursetti tré.
Það var einu sinni mannshönd sem hjó niður tré.

Þetta var ég, en samt ekki ég.

Það var einu sinni hönd sem lék mannshönd og hjó niður tré.
Síðan felldu margar hendur hundrað þúsund milljón tré.

Þegi þú, trúður, ég leik ekki mannshönd
ég vil vera hönd sem leikur kúfskel.
Ég var til á undan öllum vélum.
Ég hef lifað í þrjú hundruð ár.
Ég gæti vel lifað annað eins.
Ég gref mig í botninn og lifi hægt.
Segðu mér höfuð, þú sem veist allt:
Á athvarf mitt eftir að endast svo lengi?

Vonandi gerist ekkert næstu árin, sagði höfuð mannsins.
Vonandi ekkert meðan við erum á lífi, sögðu fingurnir allir.  

Ég get ekki sofið. Ég get ekki andað.
Ég þarf loft.
Ég þarf von, kæri trúður.

Segðu mér söguna aftur.

Það segir enginn söguna aftur.
Einu sinni var og aldrei meir.
Allt var einu sinni og aldrei meir.

Það var einu sinni dúdúfugl.
Það var einu sinni úruxi.
Einu sinni geirfugl og aldrei meir.
Einu sinni tígrisdýr og einu sinni górilla.
Það var einu sinni nashyrningur og aldrei meir.

Það var einu sinni margt.
Það var einu sinni ég.
Það var einu sinni við.
Það var einu sinni mannvera og aldrei meir.

Kæri trúður, ekki þetta; segðu mér aðra sögu
sögu mannverunnar sem lifði hægt
segðu mér hvernig hún verður
segðu mér söguna aftur, segðu hana upp á nýtt.

 

Endurfæðing óvina

( Tilbrigði við ljóðið Hinn örláti óvinur eftir Jorge Luis Borges.
Í samvinnu við Juan Camilo Román Estrada.)

Á miðju sviði situr afkomandi víkinga í þægilegum stól.
Aðkomumaður nálgast og ávarpar hann.

Buenas noches. Salam Alaikumi. Sat nam. Zdravo. Kaixo. Ciao. Kaabo. Sawubona. Salve. Salut.

Afkomandi víkinga svarar þegar hann kannast við einhvern hljóm.

Sæll. Já, komdu sæll. Heill og sæll. Komdu blessaður og sæll. Komdu sæll,
komdu sæll.

Afkomandi víkinga stendur upp meðan hann heilsar aðkomumanni.
Aðkomumaður fær sér sæti.
Afkomandi víkinga reynir að bera kennsl á hann.

Hver ert þú annars? Þú ert ekki héðan?
Sjálfur á ég heima hér.
Ég er Íslendingur.
Ég er afkomandi víkinga.
Ég get rakið ættir mínar til Jóns Loftssonar. Þóra var móðir hans.
Hennar faðir var Magnús berfætti, sjálfur víkingakonungurinn.
Mér finnst ég kannast svo mikið við þig.
Hefurðu komið hingað áður?
Sá ég þig kannski á Þjóðhátíð í Eyjum?

We were two branches in the tree of life.

Varstu að vinna á Kárahnjúkum?

We were two flints in the cave of man.

Hitti ég þig í Ungverjalandi1956?

You were the shoes and I was the floor in the fandango.

Hitti ég þig í Póllandi 1939?

I was the whale in your hunt.

Varstu kannski í Eþíópíu 1895?

We were in Mexico when Cortéz burned the ships.

Varstu á San Salvador 1492?

I was the leopard Amour, and the Laúd turtle, and the gorilla of the mountains, the black rhino, the orangután and the elephant of Sumatra and the Lemúr of Bambú and the saolá and the Siberian tiger. All of them will be extint today.

Hittumst við kannski á Írlandi 1102?

Já, við hittumst á Írlandi 1102 …

Aðkomumaður rís á fætur.

Mannstu, Borges geymdi minninguna …

 “Magnus Bardfor, en el año 1102, emprendió la conquista general de los reinos de Irlanda;

Árið 1102 réðst Magnús berfætti á Írland til að yfirtaka landið;

… se dice que la víspera de su muerte recibió este saludo de Muirchertach, rey en Dublin:

… sagt er að kvöldið fyrir andlát sitt hafi hann fengið skilaboð frá Mýrkjartan, konungi í Dyflini.

Que en tus ejércitos militen el oro y la tempestad, Magnus Barfod.

Megi gull og gnýrinn berjast við hlið þér í hernum Magnús berfætti.

Que mañana, en los campos de mi reino, sea feliz tu batalla.

Megi bardagi á mínu landi færa þér sigur að morgni.

Que tus manos de rey tejan terribles la tela de la espada.

Megi konunglegar hendur þínar vefjast með ógn um sverðið.

Que sean alimento del cisne rojo ellos que se oponen a tu espada.

Megi þeir sem rísa upp gegn sverði þínu verða brytjaðir í hrafnana.

Que te sacien de gloria tus muchos dioses, que te sacien de sangre.

Megi hinir fjölmörgu guðir þínir veita þér mikla sæmd og mikið blóð.

Que seas victorioso en la aurora rey que pisas a Irlanda.

Megi þú standa uppi sigurvegari að morgni, konungur á Írlandi.

Que de tus muchos días ninguno brille como el día de mañana.

Megi enginn ævidaga þinna skína jafn heiður og ljós og hinn komandi,

Porque ese día será el último. Te lo juro, rey Magnus.

… því sá dagur verður þinn síðasti skal ég lofa þér, Magnús konungur.

Porque antes que se borre su luz, te venceré y te borraré, Magnus Barfod.

… því áður en dagsljós dvín mun ég gersigra þig og afmá vald þitt, Magnús berfætti.

Áður en dagsljós dvín mun ég gersigra þig og afmá vald þitt, Magnús berfætti.”

Hvað ert þú að gera hérna?

Ég kem í friði.

Þú settist í stólinn minn.

Ég kom til að leita að friði.

Í víkingalandi?

Ég kom til að leita að friði í víkingalandi, ég er svo þreyttur á þessu brjálæði sem hefur yfirtekið heiminn, alls staðar eru menn í stríði. Ég er þyrstur en það er hvergi hægt að fá vatn án ofbeldis. Ég er svo þyrstur, ég þarf að drekka friðsælt vatn, anda að mér hollu lofti, og hlusta á þögn uppi á fjöllum. Má ég dvelja hérna í þínu landi, gamli óvinur?

Ég veit ekki hvað ég á að segja. Ég væri til, en ég veit ekki hvað aðrir segja.

Þarf ég að uppfylla einhver skilyrði til að geta búið hérna?

Það er ekki svo auðvelt að vera Íslendingur.

Hvaða þraut þarf ég að leysa?

Þú verður að geta unnið.

Ég get unnið.

Þú verður að geta unnið mikið.
Þú verður að geta unnið mikið án þess að taka þér hvíld.
Þú verður að geta verið til sjós í brjáluðu veðri.
Þú verður að geta étið hákarl og drukkið brennivín með.
Þú verður að redda hlutunum.
Þú verður að kunna Íslensku.
Þú verður að kunna hana svo vel að enginn heyri að þú sért ekki héðan.
Prófaðu að segja: Suðaustan kaldi og stormur.

Suðaustan kaldi og stormur.

Helvítis fokking fokk.

Helvítis fokking fokk.

Segðu: Nú andar suðrið sæla …

“Nú andar suðrið sæla vindum þýðum
á sjónum allar bárur smáar rísa
og flykkjast heim að fögru landi ísa
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum …”

Heim! Já, heim. Velkominn heim! Hér áttu heima.

Heima. Hvað er heima?

Heima er staðurinn þar sem farfuglinn lendir.

Heima er stund þegar hjartað brosir.

Heima er staðurinn þar sem ég finn fyrir öryggi.

Heima er stund þegar augu mættast óttalaus.

Heima er staðurinn þar sem vonir mínar búa.

Heima er stund þegar áskorun verður tækifæri til að blómstra.

Heima er staðurinn þar sem hægt er að vera ósammála en elska samt.

Heima er stund þegar skilningur fæðist af ýmsum tungumálum.

Heima er staðurinn þar sem kærleikurinn umvefur alla veikleika.

Heima er stund þegar við óskum ekki neins nema þess að vera hér og nú.

Heima er staðurinn þar sem …

Heima er stund þegar …

 

Endir.

 

Rappið mitt í flugstöðinni

Við komumst ekki heim fyrir jólin.
Við erum stökk. Við erum föst.
Við komumst ekki neitt. Við
komumst ekkert heim þessi jólin.

Það er enginn á staðnum
sem veitir okkur upplýsingar.
Það talar enginn við okkur.
Það veit enginn neitt.

Áðan dúkkaði upp önug
kona í einkennisbúningi.
Hún úthlutaði miðum
svo við gætum fengið okkur að borða.

Smábörn gráta.
Unglingar geispa.
Gamalmenni segja ha.

Allt í kringum okkur eru gluggaveggir
en við höfum ekkert útsýni
það er myrkur fyrir utan
og við sjáum ekkert út um rúðurnar
horfum bara á okkur sjálf
þar sem við speglumst í glerinu.

Þarna stendur kona sem segir í sífellu
að hún skilji ekki neitt í neinu.
Þarna situr dama sem bólgnar út
af öllu sem hún keypti á útsölu.
Þarna húkir piltur yfir spjaldtölvu og hlær upphátt eins og fífl.
Þarna skálmar skáld milli sætanna
og hrækir frá sér djöfla.
Þarna flettir móðir upp peysunni
og gefur barni brjóst.
Þarna sefur bílstjóri s
em nauðgaði konu í Þórsmörk.
Þarna situr viðutan dulspekingur
og borar í nefið.
Þarna situr dólgur
sem á heimsmet í bjartsýni.

Þarna sit ég og horfi á alla hina.

Ég er bjartsýnasti maður í heimi
borða þunglyndislyf í morgunmat
þunglyndislyf í hádeginu
þunglyndislyf á kvöldin.
Ég hef samt mína veikleika:
Milli mála narta ég í kleinuhringi og slátur.
Ef ég kemst heim
þá fer ég í ræktina eftir áramótin.

Margra klukkustunda töf
og enginn veit neitt.
Margra daga töf og enginn veit neitt.
Margra ára töf og enginn veit neitt.

Alltaf öðru hvoru stendur einhver upp
og hrækir á næsta mann.
Þú er glæpamaður.
Þú ert dóni. Þú ert nauðgari.
Þarf ég virkilega að vistast undir sama þaki og þessi maður?

Nei. Við komumst ekkert heim þessi jólin.

Skúringamaður nálgast með vagn sinn.
Þekki ég þennan mann?
Viltu halda jól með mér, bakvið heiminn?

Ég er stökk og kemst ekki neitt
stökk í þessari flugstöð,
í þessari von,
í þessu vonleysi öllu.

Á miðju gólfi trónir sextugur bangsi
með vinalega ístru
og hlær sínum föðurlega hlátri
lætur ekkert koma sér úr jafnvægi
uns hann tryllist og missir alla stjórn
þegar fermingarstelpa
tiplar framhjá með beran nafla.

Um salinn gengur flandrari
sem starfar við að heilsa.
Hann þráir að deyja í embætti
og nýtur þess að skipuleggja útför sína.
Með handabandi
tryggir hann enn eitt nafn á gestalistann.

Í gangveginum stendur jakkamaður sem bað aldrei um já,
aldrei um nei.
Allir halda að þessi maður eigi peninga svo hann fær allt frítt.
Það er minkur í sálarlífinu.
Það er minkur í æðunum.

Gosdrykkurinn tilbiður guð sinn og deyr.

Ef ég kemst heim skal ég rökræða við storminn um öll mín hjartans mál.
Ekki vera neikvæður
eða segja neitt biturt og ljótt.
Ekki hlusta á annað en vandað
og vel orðað tuð.
Ekki segja að maðurinn í jakkanum
hafi lamið mig í æsku.
Ekki segja að maðurinn sem heilsar
andi oní hálsmálið á mér.

Skúringamaðurinn kemur aftur með vagninn sinn.
Siturðu hérna ennþá?
Sama hvað ég streða
þá fæ ég aldrei jafn mikið og þú.
Sama hvað ég hef það skítt
þá skal einhver hafa það verra.

Við eigum þetta land,
tónar maðurinn í jakkanum.
Við eigum þessa flugstöð,
tónar maðurinn sem heilsar.

Ég telst aldrei með þegar þeir segja við.
Ég telst aldrei með þegar þeir segja við.

Við.

Við erum rík en ekki ég sem safna dósum
Við eigum fiskinn í sjónum en ekki ég.
Við kaupum dýra bíla en ekki ég.
Við sjáum framtíðina brosa en ekki ég.

Við komumst ekki heim.
Við komumst ekki út.
Ég elska þessa flugstöð.
Ég hata þessa flugstöð.
Þessa flugstöð þar sem við erum föst.
Þessa flugstöð þar sem ég er stökk.

Það er ekkert við
þessi jólin.
Það er bara ég
ekkert við, bara ég, bara ég.

Draumurinn sem átti að sækja okkur kemst ekki í loftið.
Hugsjónin sem skipulagði ferðina er löngu orðin gjaldþrota.

Við komumst ekki heim fyrir jólin. Við erum stökk. Við erum föst.
Við komumst ekki neitt. Við
komumst ekkert heim þessi jólin.

 

Ég og allt mitt fólk

 Prologus

Ég heiti Takashi Matsumoto.
My name is Mary Pinkoski.
Ég heiti Elisa Sampedrín.
My name is Rosemary Chartrand.
Ég heiti Usniie Ganiieva.
My name is Gerald McCaughey.
Ég heiti Zinho Rordrigues.
My name is Sheldon Currie.

1.

Ég heiti Anton Helgi Jónsson.
Mér leiðist þetta myrkur, ég vil burt.

Í allan dag hef ég hugsað um langömmu mína
hún megnaði að fara burt
hún megnaði að koma sér burt, hún fór til Kanada.

Það hljóma inní mér margar raddir.
Ég heiti Anton Helgi, ég er skáld.

Ég heiti Karlotta Þorsteinsdóttir.
Ég er móðir Antons Helga.
Ég fæddist fyrir vestan
en flutti svo hingað suður.

Ég heiti Þorsteinn Matthíasson.
Ég er faðir Karlottu.
Ég var bóndi og formaður á Snæfellsnesi.

Það var móðir mín sem flutti til Kanada.
Mamma flutti til Kanada.
Hún yfirgaf þetta land.
Hún yfirgaf allt sitt fólk.

2.

Ég heiti Þórunn Þórðardóttir.
Ég fór eftir að ég varð ekkja.
Ég fór og kom aldrei aftur.
Ég átti tíu börn
það yngsta tók ég með mér til Kanada.

Ég yfirgaf þetta land.
Ég átti ekki þetta land
og þetta land,
það átti ekki mig.

3.

Í þrjátíu ár bjó ég á Skerðingsstöðum í Eyrarsveit.
Einu sinni kom þangað hópur útlendra manna
og með þeim var leiðsögumaður.

Góðan dag: Ég heiti Eiríkur Magnússon
Getum við fengið að tjalda hér?

Þeir reistu tjöld sín í túninu.
Þeir reistu tjöld sín á þura blettinum.
Þeir reistu tjöld sín þar sem var ekki mýri.

Síðan kom annar og fyllti út í eldhúsið hjá mér.

My name is William Morris.
I would like to make a soup in your kitchen.

Það var enginn gluggi
en í loftinu var ljóri, lítið op
þar seitlaði ljósið inn.

Ég stóð í gættinni og fylgdist með honum.
Hann var sveittur, úfinn
og fráhrindandi
en hann var í góðum skóm.

Hann var í fallegum skóm,
það sá ég í skímunni frá ljóranum.

Ég heiti Þórunn Þórðardóttir.
Ég átti tíu börn.
Mig langaði alltaf í skó.
Mig langaði alltaf í góða skó.

4.

Ég heiti Þórunn Þórðardóttir
ég fór burt
56 ára gömul ekkja
ein með yngsta barnið

Allt í einu stóð ég á nýjum stað
í nýju landi.
Ég átti ekki þetta land
þetta land, það átti ekki mig
en þarna var þó allt mitt fólk.

My name is Þórunn Þórðardóttir.
My name is Patrick O’Brien.
My name is Sofia Alberti.
My name is Johann Lindberg.
My name is Erling Fredriksson.
My name is Gunilla Hansen.
My name is Olga Kournikova.
My name is Vladimir Akimenkov.
My name is Wislawa Bakowski.

Þetta er mín jörð
og þetta er jörðin mín.

Ég vil ganga um þessa jörð í nýjum skóm.

5.

Ég heiti Þórunn Þórðardóttir
Ég er komin aftur og stend hér á sviði í Reykjavík.

Hér stend ég aftur í nýju landi
hér stend ég í gömlu landi
hérna er mitt fólk
hérna er allt mitt fólk

Ég heiti Þórunn Þórðardóttir.
Ég heiti Raif Badawi.
Ég heiti Aidah Asaba.
Ég heiti Muhammad Khandaker.
Ég heiti Pham Dang Doan.
Ég heiti Salman Bakri.
Ég heiti Mahmoud Darwish.
Ég heiti Malika Said.
Ég heiti Yasmin Ashrawi.
Ég heiti Farah Yassin.
Ég heiti Mosope Bello.
Ég heiti Musa Myan.
Ég heiti Nagesrow Adar.

Ég á ekki þetta land, þetta land á ekki mig
en hérna er mín jörð
og hérna er jörðin mín.

Ég heiti Þórunn Þórðardóttir.
Ég heiti Þorsteinn Matthíasson.
Ég heiti Karlotta Þorsteinsdóttir.

Þetta er allt mitt fólk.

Ég heiti Anton Helgi Jónsson.
My name is Mary Pinkoski.
Ég heiti Elías Portela.

 

Þula frá liðinni öld

Hann var vélamaður. Hann var skipstjóri. Hann var stýrimaður.
Hann var fyrsti vélstjóri. Hann var matsveinn. Hann var háseti.
Hann var háseti. Hann var stýrimaður. Hann var háseti.

Hann var matsveinn. Kyndari. Aðstoðarmaður í vél.
Hann var netamaður. Hann var annar vélstjóri.
Hann var stýrimaður. Loftskeytamaður. Háseti.

Hún var matsveinn og háseti. Hann var háseti. Skipstjóri. Háseti.
Hann var háseti. Fyrsti vélstjóri. Hann var háseti.
Hann var matsveinn. Hann var stýrimaður. Hann var háseti.

Hann var 23 ára. Hann lætur eftir sig konu og þrjú börn.
Hann var 48 ára. Hann lætur eftir sig konu og fimm börn.
Hann var 37 ára. Hann lætur eftir sig konu og þrjú börn.

Hann var 22 ára. Hann lætur eftir sig konu og tvö börn.
Hann var 39 ára. Hann lætur eftir sig móður.
Hann var 26 ára. Hann lætur eftir sig konu og fjögur börn.

Hann var 27 ára. Lætur eftir sig konu og þrjú börn.
Hann var 23 ára. Lætur eftir sig eiginkonu.
Hann var 21 árs. Lætur eftir sig unnustu og eitt barn.

Hann var 19 ára. Hann var ókvæntur og barnlaus.
Hann var 28 ára. Ókvæntur og barnlaus.
Hann var 18 ára. Ókvæntur, en lætur eftir sig eitt barn.

Hann var 28 ára. Hann var fráskilinn, en lætur eftir sig eitt barn.
Hann var 42 ára. Hann lætur eftir sig konu og fjögur börn.
Hann var 27 ára. Hann lætur eftir sig konu og þrjú stjúpbörn.

Hann var 37 ára. Hann lætur eftir sig unnustu og föður.
Hann var 25 ára. Hann var ókvæntur og barnlaus.
Hún var 36 ára. Hún lætur eftir sig eiginmann og tvö börn.

33 ára. Lætur eftir sig foreldra.
52 ára. Lætur eftir sig tvær uppkomnar dætur.
34 ára. Lætur eftir sig eitt barn.

42 ára. Lætur eftir sig aldraða móður.
32 ára. Lætur eftir sig þrjú börn.
21 árs. Lætur eftir sig föður.

41 árs. Lætur eftir sig átta börn.
28 ára. Lætur eftir sig tvö börn.
19 ára. Lætur eftir sig móður og systkini.

 

Fleiri þulur 2009-2019

Íslandsþula

Eldgos.
Helvítis eldgos.
Helvítis eldgos alltaf hreint.

Eldgos.
Djöfulsins eldgos.
Djöfulsins eldgos alltaf hreint.
Helvítis djöfulsins eldgos alltaf hreint.

Eldgos.
Andskotans eldgos.
Andskotans eldgos alltaf hreint.
Helvítis djöfulsins andskotans eldgos alltaf hreint.

Eldgos.
Helvítis eldgos.
Djöfulsins eldgos.
Andskotans eldgos.
Helvítis djöfulsins andskotans eldgos alltaf hreint.

 

spámaður á mölinni

ég kem aldrei af fjöllum
ég kem af mölinni, ég
boða ljósið, lýsið

lýsið sem nærir
lýsið sem smyr

lýsi
lýsi lýsi

lýsi menn konur börn
lýsi þeim orðin
lýsi þeim vonin
hér uppi í heimskautanóttinni

burt með þurrar oblátur og svikið mjöl
burt með andskotans blóðið
prestar, biskupar
gefið fólkinu lýsi
ljós norðursins
hinn eina sanna krist eyjaskeggja

 

Tittlingadrápa

 Komið nú, tittlingar

komið, langir tittlingar
stuttir tittlingar
mjóir, feitir
sléttir tittlingar
krumpaðir tittlingar
komið hér tittlingar
það er orðuveiting í kvöld.

Sinnaðir tittlingar
hneigðir tittlingar
kitlandi tittlingar
bitlingatittlingar
þrammið upp í pontuna, tittlingar, tittlingar.

Alls konar tittlingar
algerir tittlingar
hálfpartinn tittlingar
hálsbindatittlingar
lopapeysutittlingar
þakkið nú pakkinu, allskonar tittlingar.

Hangandi tittlingar
gangandi tittlingar
sprangandi tittlingar
umfram allt eitthvað svo langandi tittlingar.

Fjólubláir tittlingar
fölgrænir tittlingar
litlir tittlingar
stórir tittlingar
klingjandi tittlingar, syngjandi tittlingar.

 

Hádegisrapp úr viðskiptalífinu

Þegar japanskar dömur kúka
í vinnunni
heyrist aldrei neitt
það heyrist aldrei neitt
sem minnir á fallandi kukk.

Það heyrist aldrei plask.
Það heyrist aldrei plupp.
Það heyrist hvorki plask né plupp.

Það er fátítt að dama kúki.
Það gerir uppeldið.
Það gerir aldagömul hefðin.

Þetta má lesa í viðskiptablaðinu
sem útlistar vandræði bossanna
og óþarfa notkun á vatni.

Þær japönsku fara saman á klóið
þær hlæja og brosa og láta sem ekkert sé
en fjandinn verður laus þegar ein kemst inn í klefa
og læsir að sér:
hún sturtar
og sturtar
og sturtar viðstöðulaust.

Og þetta gera þær allar:
Þær sturta við hvern kukk.
Þær kukka. Þær sturta.
Þær kukka. Þær sturta.

Og aldrei heyrist plask.
Og aldrei heyrist plupp.
Það heyrist hvorki plask né plupp.

Það heyrist aldrei neitt af kukknum.
Það heyrist aldrei neitt
af einmana kukk.
Aldrei heyrist neitt af einmana kukk.

 

Barnagæla frá nýju Íslandi

Fjárfestar hafa áhyggjur.
Fjárfestar óttast.
Ástandið veldur áhyggjum og fjárfestar óttast.

Það rignir á blómin. Og fjárfestar óttast.
Krakkarnir syngja. Og fjárfestar óttast.
Það er gaman í bíó. Og fjárfestar óttast.
Loksins er Sigríður ólétt. Og fjárfestar óttast.

Þeir óttast að gjaldmiðlar veikist.
Þeir óttast að gjaldmiðlar styrkist.

Það er fiðringur í loftinu. Og fjárfestar óttast.

Strákur kyssir stelpu og stelpa kyssir strák.
Stelpa kyssir stelpu og strákur kyssir strák.
Allir kyssa einhvern og einhver kyssir alla.
Fólk kyssist og kyssist.
Og fjárfestar óttast.

Öndum nú inn. Og fjárfestar óttast.
Öndunm nú út. Og fjárfestar óttast.
Fjárfestar óttast.
Þeir óttast.
Þeir óttast.

 

Búðarþula

Það fæst ekki hér.
Það er búið.
Það er uppselt.
Það fæst ekki lengur.

Þú færð ekki neina stóriðjuhneigð.
Hún er búin.
Búin, segi ég, búin.

Hér fæst ekki niðursoðin einstaklingshyggja.
Við bjóðum ekki hráan samtakamátt.

Frændsemin er uppseld.
Kunningjatengslin þrotin.
Flokkadrættirnir kláruðust í gær.

Ekki koma og biðja um meðvirkni og þögn.
Ekki koma og spyrja um augu sem líta undan.
Þetta dót er allt búið.
Það er búið og hillurnar tómar.

Hér fæst ekki heimagerð þrælslund.
Hún fæst ekki lengur.
Hún er ekki til.

Þetta gamla dót er allt búið.
Það vill þetta enginn lengur.

Við ætlum að loka.
Þetta er búið.
Þetta er búið.

 

Álitsgjafi

Ég vakna um nætur og dríf mig á lappir.
Ég fæ mér eitthvað.
Geispa.
Glápi út í nóttina og tómið.

Svo fer ég að hringja.

Ég hringi mest í vinnufélaga.
Leyfi þeim að geispa.
Ég byrja rólega: Þú ert fífl. Ég þoli þig ekki.

Stundum skella þeir á um leið.
Þá hringi ég strax aftur.

Ég þoli ekki svona rakkarapakk eins og þig.
Ég þoli ekki svona kellingar eins og þig.
Ég þoli ekki svona kalla eins og þig.

Ég tek þá fyrir einn af öðrum.
Nótt eftir nótt.
Hringi og flyt þeim þulur mínar og ljóð.
Held áfram svo lengi sem einhver hlustar á mig.

Ég man ekki neitt.
Svona hlýtur þetta að vera.
Einhvern veginn svona hlýtur þetta að vera.

Ég mæti alltaf á réttum tíma.
Það talar enginn við mig.
Allir líta mig hornauga.

Ég man ekki neitt.

 

Augnablik sannleikans

Sími farþegans hringir í upphafi fyrirlestrar
um gatnamót
og verkamenn sem fara í helgarfrí frá hálfnuðu verki.

Leigubílstjórinn hefur útvarpið stillt á spjallþátt
þar sem einhver úthúðar ástandinu
úthúðar ríkisstjórninni
úthúðar borgarstjórninni
úthúðar kvenfólkinu
úthúðar verkalýðshreyfingunni
úthúðar samkynhneigðum og prestum.

Undir þetta tekur leigubílstjórinn
hann verður æstari eftir því sem líður á upptalninguna
lemur í stýrið
lemur í mælaborðið til áherslu.

Sjáðu bara ástandið, orgar hann loks:
Starfsmenn borgarinnar farnir í helgarfrí
og ekki búið að ganga frá gatnamótunum.

Einmitt þá hringir sími farþegans
einmitt þá hringir sími sem kæfir rödd sannleikans
það er sími prestanna
sími samkynhneigðra
sími verkalýðshreyfingarinnar
sími kvenfólksins
sími borgarstjórnarinnar
sími ríkisstjórnarinnar.

Þegar sími farþegans hringir
þagnar rödd sannleikans.

 

Vortónleikar karlakórsins

Það eru tuttugu þúsund ljón á veginum.
Og ég sem var á leið inn í framtíðarlandið.
Ég hefði svo sannarlega þegið smávegis hjálp.
Þá birtist mér enginn annar en Þrándur í Götu.

Ekki segja mér frá vandræðum þínum.
Ég hélt ég væri á beinni braut.
Það eru tuttugu þúsund ljón á veginum.

Lengi lengi hef ég verið að byggja mig upp.
Ég átti bara lokasprettinn eftir.
Þá birtist mér enginn annar en Þrándur í Götu.

Hver segir að ég þurfi bara að hrista af mér slenið?
Hver segir að ég mikli fyrir mér ástandið?
Það eru tuttugu þúsund ljón á veginum.

Ég veit ekki hvað hægt er að gera í stöðunni.
En ég lærði loksins að kyngja stoltinu og biðja um hjálp.
Þá birtist mér enginn annar en Þrándur í Götu.

Ég þarf ekki á þessum tilbrigðum að halda.
Það eru erfiðir tímar en mér leggst eitthvað til.
Það eru tuttugu þúsund ljón á veginum.
Þá birtist mér enginn annar en Þrándur í Götu.

 

Borg í fréttum

Ég kann ekki við þetta. Allt í einu
heyrir maður um einhverja borg. Einhverja borg
sem maður hefur aldrei heyrt nefnda áður.

Bara allt í einu. Maður heyrir um einhverja borg.
Sem er svo kannski ekki nein borg. Frekar þorp
með fimmtíu þúsund íbúa. Sem er nú þónokkuð samt

og þess virði að það sé nefnt. En hvers vegna
kemur nafn borgarinnar eða þorpsins eða
hvað við eigum að kalla það allt í einu í fréttunum?

Jú. Þar var einhver drepinn. Þar var konu nauðgað.
Þar var barni rænt. En helst var þó einhver drepinn.
Og ekki bara einn, heldur tveir, eða þrír eða fleiri.

Það kemur engin frétt nema einhver hafi verið drepinn.
Nema margir hafi verið drepnir. Helst margir.
Afhverju eru aldrei fréttir af fólki sem kyssist?

Maður og kona í bænum Bulgan í Mongólíu
ákváðu að geta barn. Þau hófu verkið í nótt sem leið.
Fréttastofa Mongólska ríkisútvarpsins hafði útsendara sinn
á staðnum og að sögn konunnar var nóttin góð og
væntir hún þess að árangur náist. Þetta er frétt.
Það er frétt þegar fólk elskast. Flytjum með fréttir af ástinni
af ástinni ástinni
af ástinni
af ástinni.

 

Nokkur ljóð frá 1999-2009

 

Á kafbátaslóðum

Ég var staddur á horni Lokastígs og Baldursgötu
þegar mér datt í hug að rölta niður á höfn til að skoða kafbáta.

Annað eins hafa menn látið sér detta í hug, annað eins
hafa menn látið eftir sér
þótt þeir þykist eiga annað erindi í þessu lífi.

Ég staðnæmdist hugsi á horninu. Sá sem hyggst
fara og skoða kafbáta við miðbakkann getur valið
um nokkrar leiðir. Ein væri niður Lokastíginn.
Önnur út á Skólavörðustíg. Þriðja að snúa við
og taka Þórsgötuna. Það væri líka
hægt að taka hring. Fara upp á holtið og beygja
til vinstri að Skuggahverfinu eða ganga
vestan megin við Hallgrímskirkjuna, stefna
niður Mímisveginn og þaðan inn á Fjölnisveg.
Trítla síðan óséður í átt að höfninni.

Nú eru bara nokkrir möguleikar nefndir en maður
með hernaðaráætlun gengi sjálfsagt upp í Hlíðar
og þaðan suður Kringlumýrarbraut
gegnum Kópavoginn og yfir Vatnsendahæðina
upp í Heiðmörk og skemmstu leið í Árbæ.
Þá væri auðvelt að komast með stöndinni norðan megin.

Möguleikarnir eru óteljandi þegar maður hugleiðir leiðir um líf og borg.

Annar maður en ég æðir hugsunarlaust af stað.
Hann styttir sér leið til að skoða kafbáta. Hann segir:
Vissulega eru margir möguleikar í lífinu
en þar með er ekki sagt að maður þurfi að prufa þá alla.

Hvaða aðferð er best? Hvaða hugsun er rétt?

Oft hef ég staðið á horni Lokastígs
og Baldursgötu og reynt að velja leið um lífið.

 

Fundarboð

Nágrannakonan leiðbeindi um garðvinnuna
kom óumbeðin með sláttuvél
þegar þörf var á slíku tæki
var alltaf til staðar

Unga ekkjan stendur í þakkarskuld
það skilur hún núna
þegar nágrannakonan kemur að hekkinu:

Hún sagðist vera með skilaboð.
Hann hafi komið fram á fundi.
Hann langi svo mikið til að ná af henni tali.
Hann hafði óskaði eftir því að hún kæmi á fund.

Þarna standa þær þegjandi við hekkið
og hvorug veit
hvað hin er að hugsa.

 

Sígildur kaffitími

Gráhærður bangsi hallar hann sér fram á borðið:
Ég sótti um nýja stöðu.

Ég hef ekkert heyrt ennþá.
Ég fæ ekkert svar.
Ekki einu sinni staðfestingu á því að umsókn hafi borist.

Það eru ár og dagar
síðan ég sendi inn umsóknina.

Það var reyndar óskað eftir ungum manni
og ég er vissulega farinn að eldast
en er ég ekki ennþá ég?

Ég hef bara þroskast
svo núna er ég miklu betur undir starfið búinn.

Það hlýtur að koma að þessu.

 

Langþráð vinnufrí

Loksins er maður þá kominn í frí.
Búinn að vera í fimm vikna törn.
Dag og nótt.
Mann er farið að langa til að slappa af.

Allan daginn að sinna einhverju kvabbi
frá konunni
og kökkunum.
Og ættinni.
Ekki má ég gleyma henni.

Þegar liðið eltir mann upp í sumarbústað
þá fyrst þarf maður að taka á honum stóra sínum.

Nei. Það er gott að vera kominn í frí.
Ég þarf sannarlega á því að halda að slaka á
og í vinnunni bíða mín ótal skemmtileg verkefni.

 

Vetrardagur

Þetta var bara einn af þessum dögum.

Neðst í brekkunni stóð amerískur kaggi.
Framhjá þutu krakkar á sleðum og snjóþotum.

Í hverjum leik missir einn alltaf tökin.
Einn strákanna missti tökin.
Á sleðanum.
Á sjálfum sér.
Endaði hálfur undir bílnum.

Það var frost. Það var gaddur.
Stúlkurödd bergmálaði milli húsanna.
Strákur leit ekki um öxl.
Heillaðist af mynd sinni í krómuðum stuðara.

Þennan dag voru englarnir ekki á vakt.
Enginn hrópaði:
Það má ekki kyssa stuðara í miklu frosti.

Þetta var bara einn af þessum dögum.

 

Feðgar

Úfinn karlmaður stígur út á svalir
kallar til drengs við hliðið:
Taktu með þér hundinn, strákur.

Með það sama er hann horfinn.

Drengurinn kallar á hundinn.
Hundurinn kemur.
Saman fara þeir útfyrir.

Aftur birtist maðurinn á svölunum.
Hann kallar aftur til drengsins:
Hvern andskotan ertu að fara með hundinn?

 

Mótlæti á tröppum sjoppunnar

Hann þreifar niður um sig.
Alltaf hræddur
um að buxnaklaufin sé opin.

Samt er ekki kjaftur á ferli.

Hvað hef ég eiginlega gert ykkur?
spyr hann við sjoppudyrnar
sem auglýsa nýjan opnunartíma.

Þegar ég ætla að kaupa mjólk lokar búðin.
Þegar ég mæti á ströndina hættir sólin að skína.

Hann þreifar niður um sig
og grætur út í nóttina.

 

Samræður í hálfleik

Ég elska þig samt ennþá
hvíslar maður við næsta borð.
Núna er bara hinn frægi slæmi kafli.

Við klárum leikinn.
Þú verður áfram inná.
Ég verð áfram inná.

Við erum strákarnir okkar.
Við erum stelpurnar okkar.

 

Nótt í hústjaldinu

Guð minn góður.

Það er hérna sundlaug með öllu.
Þar er nóg af vatni.
Það eru kútar og ég veit ekki hvað.

Svo er hérna pottur og í pottinum fyndinn karl.
Hann endurtekur í sífellu sömu spurninguna:
Hvernig væri að flytja inn konur frá Sómalíu?

Við erum loksins komin í svefnpokana.
Það heyrist enginn þrastasöngur.
Í næturkyrrðinni berast hrotur um tjaldsvæðið.

Amen.

 

Séð og heyrt

Slúðurdálkarnir fjalla sjaldan um mig.
Mitt aðalsmerki hefur alltaf verið trúmennska
við fjöllyndið.

Ég hef haldið tryggð við léttúðina
verið lausunginni trúr
og jafnvel fljótfærnin var ekki einnar nætur gaman.

Ég hef átt í langtímasambandi við stundina
aldrei vil ég öllu leyna
hef samt alltaf leyft lyginni að njóta sannmælis.

 

Ljóð 1979-1999  

Samviskufangar

Eftir allt
höfum við
lítið að segja

óráðsfólkið.

Myrkur
eggjandi
átti síðasta orðið

hét ljósfælnu bjartri framtíð.

Morgunn annars hugar
bætir gráu oná svart.

 

Nótt

Nótt: Ó
hjalandi nótt. Ó
gáskafulla nótt.

Nótt sem skellir uppúr.
Tvíræða nótt. Nótt.

Nótt
óhemjunnar.
Óhemju nótt. Ó

nótt.

 

Heiðríkja

Niðri ryðgað bárujárnið.
Uppi smiður
uppi kumpánleg vömb.

Vesgú, mín kæru:
Takið sperrurnar í nefið.

 

hættan í samskiptum

 áður ef trúa má bókum

höfðu soldátar eitt til marks
það var hvítan í augum hinna

og samkvæmt bókum
féllu þeir í góðri trú
hver fyrir sitt land
eða hreinlega skipun að heiman

þá er vottað að leiðtogar þjóða
eigruðu inn í andvökunóttina
áhyggjufullir útaf þeim óhörðnuðu

sannast sagna virðast stílbrögðin mörg
sannast sagna skiptir um fleira en merkingu orða
enn eru samt óbreyttir kallaðir til
enn er hættan ljós á andvökunóttum

nú eru þessir tímar offramboðs á hagsmunum
þessir tímar efasemda varðandi hollustu
tímar þegar þingsalir spöglera í öryggi landa
en leiðtogar álykta: alltaf
má búast við því
að þeir sem standa augliti til auglitis falli
gersamlega
hverjir fyrir öðrum

svo nú mega dátarnir stara
í blinda skjái, stara
nú mega þeir bíða eftir hvítum
og loksins
ótvíræðum deplum, deplum

 

enn í sveita andlitis

maður hélt að ástandið færi batnandi
maður hélt að aftur kæmu áhyggjulausir dagar
já, maður þóttist eiga heiminn
og hvíldartímans
þarfa
naut

en alltaf beiða þær upp
stundir manns í aldingörðum
hinar þurrmjólka stundir manns í aldingörðum

 

Maður lifandi

Að vísu er þetta fæðingardeild
Og allur viðbúnaður sannfærandi
– samt reynist erfitt að trúa eigin augum

uns hrekkleysið kemur í ljós, maður lifandi
með tíu fingur
með tíu fingur upp til guðs.

 

spurt um afstöðu

hvítt eða svart
dýrið eða mannnn?
náttúruna eða ljóðið?

 

a poem in icelandic dedicated to roger waters

líka ég á minningar úr einhverjum skóla
og man, vá
man hvað mannkynssagan var okkur fjarlæg
man hvað við vorum rugluð í landafræðinni
fundum aldrei neitt á kortinu
ekki breiðholtið
ekki auschwitz
ekki gulag-eyjarnar

stundum var þó fjör
stundum var hurðum skellt
stundum var stólum kippt undan okkur
og öskrað
og öskrað
og öskrað

samt leið okkur kannski vel
samt vorum við kannski örugg
meðan við þekktum manninn
meðan við þekktum í honum eigin bresti

en auðvitað var sælan úti
og þegar hann brosti hikuðum við
og þegar hann brosti urðum við smeyk
saklaus og smeyk í mannkynssögutíma
fundum breiðholtið
fundum auschwitz
fundum gulag-eyjarnar
þegar hann brosti
og sigtaði á bekkinn

 

Óreglubróðir

Vinátta þín mun ekki varða við lög
ekki beinlínis, gamli þrjóskur
en útífrá heyri ég fáa mæla kenjunum bót.

Í nótt er minn úrvinda
í nótt talar hann varla um fyrir þér
haltu bara iðju þinni áfram
forstokkaði vinur
spilltu bara fyrir honum leiðindunum.

Hvort sem er og hvað sem verður
þá orkar hann litlu án hjálpar.

Svo litlu, gamli, svo litlu.

Óbirt ljóð

Spádómur leiðögumannsins rætist
heimkominn smjatta ég á þarlendum uppskriftum
viðurkenni að ljósadýrðin hafi reynst áhrifamikil
söfnin vakið undrun
og móttökuhallirnar snert við einhverri taug —
þetta sigldur
get ég vitnað um margt nýtt
og athyglisvert sem kom á óvart.

En utan hinnar leiðandi dagskrár
var augnablik meðan hópurinn tafði á rauðu
undir framhliðum sauðsvartra húsa
þar sem sótið afsakaði hverja rúðu
svo engan skyldi gruna mannabústað –
þrátt fyrir að grillti í hendur þeirrar konu
sem bægði gardínum til hliðar og vökvaði blóm.

Einhver fáránlegur ég
túristi á glaðhlakkalegri hraðferð
til sjálfsagt enn einnar hallarinnar
þekkti auðvitað hendur mömmu –
þótt heimkominn og uppveðraður túlki ég
einungis margt nýtt
og athyglisvert sem kemur á óvart.

 

Kjördagur

 Sko heilbrigðan alþýðumanninn!
Hann fær inni í ljóði. Gaman
þegar skáldin muna eftir sínu fólki.

Og ekki veitir mínum af upplyftingu
sat heima í dag
sat á þræl sínum í dag
sat
en fékk þó ekki að vísa neinum til helvítis.

Hélt hann þá að síminn myndi hringja?
Hélt hann þá að sendur yrði bíll?

Þökkum pent. Þökkum pent.

Í þessu ljóði gerast kappar aldrei bitrir.
Þetta númer er á léttari nótum. Og þar
glotti alþýðumaður á elleftu stundu. Þar.

 

græni bekkurinn

notalegt umhverfi fólkið
lystigarðurinn fólkið
í frjósömu síðdegi borgar

fjölskrúðugt umhverfi fólkið
og annað
en goðbornu jöklarnir heima

notalegt umhverfi fólkið
sem líður þessi augu
sem líður þetta ávarp
héðan af grænum bekk

 

Úr sýningarskránni

Tíðarandi. 1968.
Vatn á striga. 7 X 7.

Almenn eign.

 

Icelandic Post-War Poetry, Summary

maurildi
napalm
spírall

 

lesari

hann las aldrei hugsanir
hvorki sínar eigin né annarra

upphátt flámæltur og til baka
en fagnar í hljóði
hverjum staf
sem teiknast hér á blaðið

skrifar sig inn í heiminn
heiminn inn í sig
og undrast:
er þetta áhorfandinn ég?
er þetta skaparinn ég?

hann skrifar/skrefar sig fram
les og les
veruleika
saman

 

Stefnumótið

Við hittumst í rjóðri.

Ég man það var neðst.
Á síðunni.
Neðst.

Ég man það var neðst.

Á hægri síðu neðst.
Vinstamegin neðst.
Ég man það var neðst.

Við hittumst í rjóðri.
Ég man það var neðst.
Á síðunni neðst.

 

hvað er svo glatt

ég drekk með nýjum félögum á nýrri
krá í nýju landi, margur jónsson

hefur að venju frá einhverju þorpi að segja
og einn man eftir fávita sem slefaði
og annar minnist aumingja sem klagaði
og þriðji man ræfil sem flúði undan

alla langar eitthvert heim

og þetta eru víst bros
og þetta eru að líkindum hlátrar

ég sit þá af mér
þegi þá af mér

reyni ég að laumast út
mun þögnin fylgja mér til dyra, þeir
kannast alltaf við baksvipinn

 

Annar morgunn í Svíþjóð

Morgunn í Svíþjóð og
ekkert að gera, kannski
ætti ég að yrkja upp ljóð
skáldsins Lars Gustafsson
um morgun í Svíþjóð
á máli æskustöðva minna: Morgunn

það blés, það blakti, það hvein
í fánum bensínstöðvarinnar, það
lá ís undir björkunum

hvítu. Kemur þá ekki einn
framhjá
í vetrar-
hjálparfötum og gengur með þessum líka skrefum
líkt og hann ætti langt að fara.

Vegurinn rís upp í brekku
þar sem durgurinn
þrammar.

Auðvitað þekki ég manninn
og gæti ýmislegt sagt.
Um hann
og alla þá vegi sem hann hefur afplánað.

Nú blæs
minna, bjarkirnar standa
kyrrar, glampandi október niðri við rót, sólskin.

Úr fjarska
þar sem birta himinsins er jafn sterk og hér
nálgast lítill rälsbuss á spori sínu.
Hér STANNAR hann um stund
eins og gamall Hafnarfjarðarstrætó — og hverfur
án þess að nokkur stígi út.

(Nei, rälsbuss gerir sig ekki á íslensku.
Hafiði engar lestir á Íslandi?
æpir oft hinn dæmigerði svíi
og er homo sapiens í sinni forundran.)

Þetta var útúrdúr, eða morgunn
í Svíþjóð. Það sem ég vildi
segja er þetta: Einhver steig út.
Þrátt fyrir allt. Hvort er ég þorpið eða farartækið?
Steig skáldið út
hjá mér
eða ég hjá skáldinu?

 

Krossað

Ég prútta hvorki við guð né menn.
Læt mig samt hafa það.
Krossa að lokum yfir gröfina.

Augu ættarinnar innheimta athöfnina
svo lítið ber á.

 

Óðal í Evrópu

hvernig spyrjiði, hundurinn
hundurinn heitir sama nafni

en þið munið sjálfsagt eftir honum stærri

það bakkaði trukkur í fyrra og hundurinn drapst
í ár er hann ekki fullvaxinn

hundurinn heitir sama nafni
í ættlið eftir ættlið
hefur hundurinn heitið sama nafni

 

Ein með öllu, ein

 Nóttin er opin en einungis bjarmi frá lugt 

við hljóðnað torgið
gerir sér ferð að lúgunni.

Inni seilist konan örg í útvarpstækið og slekkur.

Segið mér ekkert um leiða, þið skræku nornir.
Færið mér þjóðhátíð, sýnið mér vökular hendur.

Þá skal ég dansa við laukinn
við brauðið, við óskirnar
snúast og stappa í algleymi
fram undir lamandi morgun
stappa uns gólfið rumskar
uns gólfið togar í fætur
þreifar um kálfana, hangir við mjöðm.

Hver ætli minnist á þreytu?
Komið og heyrið mig hlæja!

Eirðarlaus grípur hún tusku, hún nuddar burt flekki
burt ímyndað sinnep, hún skimar — og enginn

hreint enginn á ferð nema bjarmi
frá lugt, nema sigðin á himni
og sindrandi þögnin sem hraðar sér út í tómið.

 

 

Ljóð frá árunum 1974-1979

Fjarlægðir

Skyndilega
eru fjarlægðirnar týndar

Sem vappað fram göngin er skotist
í önnur landshorn og úti
á hlaði þvælast álfur, snattferð
til mánans er varla af bæ

Við undrun er staulast frá torfkofa
að lyftu skilningsins
til að vitja fundarlauna

Um kjalveg er brotist frá hlýrri stofu
Á torgum er heilsast yfir atlandshöf
Ljósár eru að anddyri grannans.

 

Saklausir borgarar

Saklausir borgarar
líta skelfingu lostnir í dagblöðin
góðkunningjar lögreglunnar vaða um síðurnar
veifandi kúbeinum
nýbúnir að vanhelga eignaréttinn

Saklausir borgarar
vita að hver stendur sjálfum sér næstur
leggja þó góðum málstað lið
auka löggæslu
byggja fangelsi

Saklausir borgarar
tala um vandamál einstaklinga
en spyrja ekki spurninga
hnýsast ekki í einkamál.

 

Flugvélar morgunroðans

Engrar þjóðar mark
auðkennir flugvélar morgunroðans
engrar þjóðar mark

Enga lofthelgi virða áhafnir þeirra
óskirnar um góða veröld öllu fólki
sama rétt til lífs og gæða

Ratsjár auðliða bræða úr sér

Aldrei svifu skæðari féndur
yfir litgreindri jörð
yfir stéttgreindri jörð
yfir manngreindri jörð

Flautur eru þandar
Loftvarnarbyssum miðað lárétt

Nestaður tortímingu hleypur margur í byrgi
flugbrautarhugurinn hæfður sprengdur

Ekkert grandar flugvélum morgunroðans
ekki þrýtur eldsneyti
meðan eitthvað
meðan allt
bíður barna sem kjökra í rökkrinu

Og flugvélar morgunroðans
hringsóla yfir hverju landi hverri borg
hverri manneskju og vænta lendingarleyfis.

 

Brauðljóð

Þykkir eru doðrantar heimsbókmenntanna
Mikla visku fengum við í tannfé
Fagur er margur kollskítur hugsuða
og heljarstökkin glæsileg

Sannarlega þökkum við fleirum
en almáttugum guði
vort daglega ljóðbrauð

En þrátt fyrir andlegan gjörvuleik okkar
og ást á skáldskap
flytja milljónirnar brauðljóð sitt
án allra kvæðalauna.

 

Góðir Íslendingar

Úr suðri andar ennþá þýðum vindum
og vorið kemur við á hverju ári
Í hlíðum spretta grös og blómstur anga
þó aldrei næði þrösturinn til landsins

Sólin vefur geislum fjöllin stoltu
í giljum óma kraftasöngvar fljóta
Víðáttan tigin líkt og áður opnast
og hrærir fína strengi hvítra brjósta

Íslenska heiðin þráir hermannsins atlot
Laxar í ánum auðjöfra bíða
Vindarnir erlendum reykháfum unna
Vatnsföllin óska sér gullkvarnar stöðu

Af landsölugleði og landsöluþrá
íslendingshjartað viknar og titrar.

 

Erfiljóð eftir bröndóttan kött

Engin afsökun var fyrir tilveru þinni
engin ættartala
eins og hjá símasköttum þeirra nýríku
þar vorum við þó líkir
báðir af hurðarbakskyni

En ég var guð yfir kjörum þínum
hirti þig kettling upp af götunni
og bar síðan í þig mat útá afnot af mjúkum feldi

Sjaldan skyldirðu kvarta
samt varstu klipinn af börnum
af fullorðnum óvitum hvekktur
Blíðlyndi þitt var rósum líkast
þú varst trúr sem árstíð landi

Nú ertu allur og kominn inn á hauga
Yfir tunnunni fastri í skafli
blótaði skeggjaður verkakall
Kirkja klerkur bæn

En hvern er ég að ávarpa?
Þú ert endanlega dauður
trúðir aldrei á framhaldslíf
og hafðir ekki sál frekar en heilbrigður maður

Nei ég ræði sisona við minningarnar
því hérna sit ég gjörsamlega kattarlaus
Með söknuði mínum hefst þá þitt tíunda líf

Ásamt matarleifum dagblöðum og platspokum
hafnar þú í stærsta grafreit landsins
deilir örlögum með Jónasi og Mozart
því leiðið þitt
mun örugglega týnast

En í teppunum lifa verkin þín áfram.

 

Á markaðstorgi frelsisins

Á markaðstorgi frelsisins

er sálarlíf manna verðlaust
þú áttir aftur eignir
tryggar og jafnvel nafn þitt
var öruggur gjaldmiðill

En hægt draup víni ofurhægt
oná bjargfasta tilveru þína
Dagarnir urðu sandkorn
á ævi þinnar strönd.

 

Ólán

Barn, ó barn
enn eru augu þín skær
engvir speglar
feigðarglotti heimsin

Gleðin á sér þó athvarf
um stund

En seint finnur heimur gleðina
í aurum
seint leitar hann hennar hjá þér

það er ólán beggja.

 

Hátíð neonljóssin

í bernsku þinni amma
var á himni jafn andlaust og nú
nokkrar rúsínur gerðu heilagt

hvílík hátíð fer í hönd
ég hef vínber ég hef jafnvel melónur
og yfir hverjum búðarglugga staðnæmist leiðarstjarna

síðan í haust hefur stimpilklukknahljómur
stefnt lýðnum í hús guðsins
jólasveinninn tekur úr á sér
og selur börnunum gleðileg jól

göngum við í kringum
göngum við í kringum
gullin heildsala

í dag er glatt í kaupmannshöll
hvarvetna ómar sálmur í maga
syngur inn hátíðina
hátíð samviskufriðar
hátíð neonljóss

milli hverfa skiptast gangstéttir
önnur er ekki stéttaskiptingin

þannig helgast nóttin
og hjörum mannanna svipar saman
við skúringar og innflutningsverslun

í dag er glatt í dag er glatt
steikin gengur niðraf okkur amma

á sinn notalega hátt halda klóakrotturnar jól

 

smáspekiljóð

miklu ráða tilviljanir
skýin mettast hvað eftir annað
og sáðfrumur falla til jarðar

en nákvæmlega einn
af öllum regndropum vætusumars
hitti oní hálsmálið

það varst þú

II
fátt veistu
um líf og dauða fólksins

milljónir milljónir fæðast
og milljónir deyja
margföldun og frádráttur
reiknað með háum tölum

óskiljanleg er þér úrkoman
og það
hvað dæmið mannkynið mínus þú
breytir henni lítið

III
þú ert til
eða svo segir þjóðskráin
en staðfestingar
leitar þú í viðbrögðum annarra

þó ertu saumnálin í heysátunni
og fæstir koma auga á hana

IV
eftir forskrift
lærðir þú að rita bókstafina
sjálfur ertu í öðru stafrófi
og þér var skotiö inn í ókláraða setningu

þar máttu finna samhengi lífsins
öðlast merkingu
með þeim sem standa umhverfis

og yfir þér er enginn kennari
til að veita stjörnu

V
einhvern daginn
rennirðu þér síðustu ferðina á magasleðanum
og förin eftir meiðana sjást
meðan snjórinn helst í brekkunni

þá skilurðu
að gamanið fólst í andartakinu
á leiðinni niöur

alveg eins og í lífinu

 

Ljóð frá því fyrir 1974

 

Vormorgunn við höfnina

Situr rotta
á stein í fjörunni
ekkert að óttast
fárir á ferli
grásleppukarl
og ég

Sólargeislarnir teygja sig
yfir Esjuna
rottan hverfur
smátt og smátt vaknar borgin
og ég fer heim að sofa.

 

Deyfð

Milli svefns og vöku
hringdi klukka
sem skyldi vekja

en að kveldi
var hljómur hennar löngu þagnaður
og þennan morgunn
mátti vart greina
frá hinum fyrri

sem komu og fóru
án þess nokkur vissi
til hvers
var að vakna

Ekki voru seld nein hlutabréf
í eilífðinni
í dag.

 

Sætindi

Í miðjum sælgætishring ég stóð
horfði á háan vegg
hlaðinn úr karamellum
og súkkulaði.

Á annarri nóttu braut einhver
gat á vegginn
benti á mig
og sagði mér að muna
eftir sælgætinu.

Seinna komu kettir
með augu rauð og græn.
Einn var sérlega ágengur
hann klóraði vingjarnlega
í andlit mitt.

Aftur og aftur
rek ég mig á það
að ég gleymdi að muna.

 

Í kafbát uppí Hlíðum

Í blokk uppí Hlíðum
fórum við um allt
í stórum kafbát
sem hafði góðar læsingar á öllum dyrum
svo óvinirnir kæmust ekki inn.

Og mér varð litið út um glugga
á fjórðu hæð
og sá þá bróður þinn
segja mér að þegja.
Síðan ræsti hann bifreiðina og hlustaði
á ganghlóðið.

Ég vaknaði bölvaði skólanum
og reyndi að muna:
Hvað var þetta gula?
Ég lagði mig aftur en var samt engu nær.

Í nótt var ekki einu sinni myrkur.

 

Dökkhærða stúlkan syngur

Dökkhærða stúlkan syngur
og blómgast í vorinu
þegar allt er svo fallegt.

Í rödd hennar er árniður
og spikaður lax
stekkur í ánni.

Veiðimennirnir glotta
ná í stangir sínar
hugsa stórt

en nei
hann tekur ekki maðk.

 

Halló

Ég er nafn í skránni
ég er andlit í hópnum
ég er skuggi á torgi

ég klappaði líka
þegar höfðinginn lauk máli sínu
þó ekki væri
minnst á það sérstaklega
í blöðunum daginn eftir

en ég er þjóðin
og þjóðin er ég
og ég er líka sjálfur

Halló
hver sem þú ert
ég þekki þig ekki
en þú sporar út samvisku mína

líttu til baka
í fótspor þín
og leggðu skómunstrið á minnið

þá geturðu seinna
snúið við og heilsað
þó við þekkjumst ekki

Allan tímann
hef ég staðið við hlið þér
án þess þú tækir
eftir því
nærvera mín
er sjálfsögð

Opnist augu þín
sérðu að við
stöndum
við hlið einhvers
annars.

 

A waste land

Skáldið gagnrýndi ekkert
hvorki sjálft sig né aðra.
Og gagnrýnandinn gat aldrei
orðað hugsun sína vel.

En ólmir í að komast á miðin
biðu bátarnir á höfninni
eftir nægum mannskap.

 

Vögguvísa handa skáldum

Hafið er eins dökkt og skýin
sem eru eins ljós
og sjórinn.

Nautið er eins þungt og svínið
sem er eins létt
og tuddinn.

Jón
er eins stór og Toni
sem pissaði í buxurnar í gær.

 

Má bjóða fiér að anda?

 Tuttugasta öldin

föst í eigin
kóngulóarvef:

-Pabbi
hvað þarf margar
atómbombur
til þess að sprengja upp
jörðina?

-Má bjóða þér að anda?

 

 

 

 

 

 

 

 

Pin It on Pinterest

Share This